Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Peygamberimiz rahmet ve merhamet sultanıdır

05.08.2011 09:28
Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz, ümmetine çok düşkündü.

O’nun, mi’râca yükseldiğinde bile Cenâb-ı Hak’tan ilk istediği şey, ümmetinin affedilmesiydi. Ve yine Onun ümmetine karşı merhameti, o dereceye ulaşmıştı ki, vefat ederken de ümmetinin hasreti üzerine ruhunu teslim etmişti.

Peygamberimiz, rahmet ve merhamet sultanıdır

Yıl, 620. Peygamber Efendimiz, Hz. Zeyd bin Harise (r.a.) ile birlikte gizlice Mekke’den ayrılarak Taif’e vardı. Orada Sakif kabilesi ileri gelenleriyle görüşmeye başladı. Onları İslâm dinine dâvet etti. Ancak, kaldığı on gün zarfında hiçbir olumlu gelişme olmadı. Üstelik hakaret ve alay ile karşılık gördü.

Taifliler Peygamberimize, “Memleketimizden çık da, nereye gidersen git! Kavmin ve hemşehrilerin söylediklerini kabul etmeyince, çıkıp bize geldin! Vallahi biz de senden elimizden geldiğince uzak duracağız, isteklerini kabul etmeyeceğiz!” dediler.

Lât ve Uzza’ya tapmakta, Mekkeli müşriklerle yarışıp duran Sakifliler, bu çirkin sözlerle de yetinmediler. Beldelerinde misafir olarak bulunan Cihan Peygamberine, ayak takımını, sokak gençlerini ve köleleri kışkırtarak saldırttılar.

PEYGAMBERİMİZ’İN AYAKLARI KANIYOR

Gözü dönmüş olan bu insafsızlar, yolun iki tarafında sıralanarak Peygamberimizi (a.s.m.) ve Hz. Zeyd’i taşa tuttular. Efendimiz’in mübârek ayakları kana bulandı. Öyle ki, isabet eden taşların açtığı yaraların acısı yürümeye engel olur hâle geldi. Resûl-i Ekrem Efendimiz, zaman zaman oturmak zorunda kaldı. Ama bu vicdânsızlar, her seferinde O’nu zorla ayağa kaldırarak, yeniden yaralı ayaklarını taş yağmuruna tutuyorlardı. Peygamberimiz, bu âdice saldırıdan ancak kendini bir bağa atmakla kurtarabildi. Bağın sahipleri, kendilerine uzaktan akraba sayılan Utbe ve Şeybe bin Rabia adında iki kardeşti.

Bağ sahipleri, Efendimiz’in mâruz kaldığı menfur saldırıyı uzaktan seyretmişler ve acıma duyguları harekete gelmişti. Daha sonra Müslüman olacak köleleri Addas’la Efendimiz’e biraz üzüm göndererek ikrâmda bulundular.
Peygamberimiz, bağdan ayrılıp düşünceli düşünceli ve Sakif kabilesiyle, Taifliler’den maksadına uygun bir netice alamamanın üzüntüsü içinde yoluna devam etti. Bu sırada Cebrail (a.s) geldi ve Efendimiz’e şöyle Cebrail (a.s.)

Ona şöyle seslendi:

“Şüphesiz Allah (c.c.), kavminin sana neler söylediğini işitti. Sana şu dağlar meleğini gönderdi. Kavmin hakkında dilediğini yapmak üzere ona emredebilirsin!”

O ânda görünen dağlar meleği de, emrine âmâde olduğunu ve istediği takdirde Ebû Kubeys ile Kuaykıan dağlarını müşriklerin üzerine kapanırcasına birbirine kavuşturabileceğini söyledi.

Fakat şefkat ve merhamet Peygamberiminin arzusu başka idi. Dağlar meleğine şu cevabı verdi:

“Hayır, ben böyle bir şey istemem. İstediğim tek şey, Hak Teâlâ’nın bu müşriklerin soyundan, Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmaksızın ibâdet edecek bir nesil ortaya çıkarmasıdır.”

O, RAHMET PEYGAMBERİDİR

Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz, ümmetine çok düşkündü. O, mi’râca yükseldiğinde bile Cenâb-ı Hak’tan (c.c.) ilk istediği şey, ümmetinin affedilmesiydi. Ve yine Onun ümmetine karşı merhameti, o dereceye ulaşmıştı ki, vefat ederken de ümmetinin hasreti üzerine ruhunu teslim etmişti.
Peygamber Efendimiz (s.a.s), kendisine hakaret eden, kendisini alaya alan, türlü türlü ezâ ve cefâlara mâruz bırakan Taif ahalisinin de helâk olmasını istememekle, onların ebedî saâdetlerini şiddetle arzu etmekle, kendisinin ne kadar “Merhamet Deryası” bir peygamber olduğunu, bütün asırların idrâkine en güzel bir şekilde sunmuştur.
Biz, böyle bir Peygambere ümmet olma şerefi ile müşerref olduğumuz için ne kadar şükretsek yine de azdır.

BİR DUA

Bizleri istikametten ayırma
Allah’ım! Nefislerimize zulmettik, Sana isyan ettik. Eğer bizi bağışlamaz, bize acımazsan dünyada da ahirette de kaybedenlerden oluruz. Bizi hüsrana uğrayanlardan eyleme. Şeytanın kalbimize girip saptırmasına fırsat verme. Bizi İslam’dan ve Kur’an’dan ayırma. Bizi bir an olsun istikametten uzak eyleme.

ALTIN ÖĞÜTLER

Harama helale dikkat et
Allah dostlarından Abdülkâdir Geylânî Hazretleri bir sohbetlerinde şöyle buyurur:
Ey oğul! Sana takva gerek. Bu sebeple takvanın gereklerini yerine getirmeye gayret et ki, kalbin iç düşmanlıklardan ve çirkin huylardan kurtulsun. Hayırla istikâmetlensin.
Ey oğul! Dünyalık toplarken, gece odun toplayan fakat eline ne geldiğini bilmeyen kişi gibi olma. Eline geçen dünyalığın helâl mi haram mı olduğuna dikkat et. Bütün fiillerinde tevhit ve takva güneşi ile beraber ol.

HADİS BAHÇESİ

Yakınlarını kayırma!
Peygamber Efendimiz şöyle buyuruyor: “Hiç şüphesiz benden sonra adam kayırmalar ve yadırgayacağınız bazı işler olacaktır. Ashab-ı Kiram, Ey Allah’ın Resulü, o zaman nasıl davranmamızı tavsiye edersiniz buyurdu. Siz üzerinize düşen görevleri yapar, kendi hakkınızı ise Allah’tan beklersiniz. ” (Riyazü’s-Salihin, Erkam Yayınları)

Hadisin verdiği mesajlar

1. Görülen haksızlıklara sabır ve tahammül etmek, toplum huzurunu kaçırmamak gerekir.

2. “Haksızlığa uğradım” diye haksızlık yapmak doğru değildir.

3. Bir mümin hiçbir zaman fitne tarafı olmamalı.

BİR NÜKTE

Başkasının düşüncesine karşı saygılı ol!

Farklı düşüncedeki birinin, yol ve sisteminin kritiğini yapabiliriz. Bu, aklın farklı işleyişinin ifadesidir. Ama eğer aynı ufka ulaşmak için çırpınıp duruyorsak, hiç olmazsa onun düşüncesine de saygı göstermeliyiz. Bu, aynı hedefe yönelik bulunmanın, aynı imanı taşıyor olmanın, aynı terminolojiyi kullanmanın ve nihayet her şeyin üstünde Yüce Yaratıcı’nın değer verdiği mukaddes mânâya saygılı olmanın gereğidir.

HAZIRLAYAN: Ali DEMİREL-BUGÜN GAZETE
 

Bu haber toplam 1820 defa okunmuştur
DİĞER HABERLER
Üye İşlemleri