Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

''Mücadele ama niye, mücadele ama neye"

05.03.2010 14:11
Nurgül Aylin İÇLİARDIÇ anlatıyor.'Ya atılırsınız ya da ezilirsiniz' yıldırma politikası ile bizleri bezdirdiler.

YAŞ Kararları ile madur edilen Ali İÇLİARDIç'ın eşi anlatıyor.

Bunlar Da Bilinsin Artık...

 
Nurgül Aylin İçliardıç

'Ya atılırsınız ya da ezilirsiniz' yıldırma politikası ile bizleri bezdirdiler. YAŞ kararı ile ordudan atılan birçok meslektaşımızı biliyor ve son birkaç gündür basında çıkan yazıları ile de tekrar yaşananları hatırlıyoruz.

''Hatırlıyoruz'' kelimesini kullanıyorum çünkü üzerini örttük. Sıkıntılı ve baskılı bir yaşamdan sivil hayata geçip hem istediğimizi yapabilme özgürlüğüne kavuşabilme hem de adaptasyon sürecini atlatabilmek için yaşadıklarımızın üstünü örtmemiz gerekiyordu.

Ben de bir subay eşi olarak orduda görev yaptığımız süreç boyunca verdiğimiz mücadeleyi sizlerle paylaşmak istedim.

''MÜCADELE AMA NİYE, MÜCADELE AMA NEYE''

Bunun tam adını koyamadık. Müslüman bir ülke olan Türkiye'de hayata gözlerimizi açtık. Dinimizin temel düsturlarını yerine getirmeye gayret sarfettik.

Nüfus cüzdanlarımıza "Dini İslam" yazdırıp uygulamada engellendik.

Önümüze koyulan bu engelleri en yakınlarımıza,akrabalarımıza bile anlatamadık. Çünkü hariçteki gözler için ordu Peygamber Ocağı idi. Ordu namusumuzun bekçisi, Ordu toprağımızın bütünlüğünü sağlayan, Ordu bayrağımızı dalgalandıran idi. Bunların olabilmesi içinde İman Gücü en önemli unsur idi. Lakin dar görüşler, dar düşünceler, biz subay eşlerini çok üzdü, çok ağlattı.

Eşimle evliliğimizin ilk yıllarında beni yanında bulundurduğu her etkinlikte "ihtar" aldı. İkinci çocuğuma 6 aylık hamile iken sürgün olarak Sarıkamış'a gönderildik. Eşimin mesaideki ast ve üstleri ile olan, sürgün gönderilen bir subay olarak münasebetleri eve ister istemez yansıyordu.

Çok gençtik. Bu psikolojik baskıların üstesinden gelemiyorduk. Üçüncü çocuğumu kucağıma aldığım 1996 yılında ise üzerimizdeki baskılar daha da arttırıldı. İki çocuğumu evde bırakıp kardeşlerini sağlık ocağına aşıya götürüp eve geldiğimde, kapıdaki nöbetçi asker tarafından lojmana alınmadım. "Evde çocuklarım yalnız, kucağımdaki bebeğime aşı yapıldı. Ateşli, ağlıyor. Bırakın evime gideyim" dediğimde ''Emir aldık, başörtülü kimseyi içeriye almayacağız'' dendi.

'YA ATTILAR, YA EZDİLER YA DA YILDIRIP BIKTIRIP BAŞÖRTÜLERİMİZİ ELİMİZDEN ALDILAR

Herzaman örtülü subay eşlerini zora koşturdular. Hertürlü etkinlikte bizler daha çok çalıştırıldık. Buna rağmen üstlerimizden takdir görmediğimiz gibi astlarımızdan da saygı ve hürmet görmedik. Çünkü biz ''başı örtülü subay eşleri" idik.

Ruhen sarsıldığımız bu yıllarda İmanımızı kaybetme yada elimizden bırakmama mücadelesi içerisinde iken çocuklarımıza dini ve ahlaki düsturları tam veremedik. Ben şahsen çocuklarıma her zaman ''evde annem babam namaz kılıyor diye kimseye birşey söylemeyin'' der tenbihte bulunurdum. Elimdeki Kur'an-ı kapı çalınınca hemen kaldırıp, kapıyı öyle açardım. Bunları gören çocuklarımız kötü birşey mi yapıyoruz, iyi birşey mi yapıyoruz algılayamadan büyüdüler. Bu kadar ezilip bu kadar üzülmemize rağmen eşimin üniformasını hiç kaldırmadım. Gardropu her açtığımızda görebileceğimiz gibi astık. Babamızın "hiçe sayılan" başarılarıyla biz gururlandık.

Ordumuz sonsuza kadar var olsun. Yapılan yanlışlar bu kadarla kalsın.
 
Kaynak:
Bu haber toplam 9328 defa okunmuştur
DİĞER HABERLER
Üye İşlemleri