Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Demliyazılar

Çok Mutluyum... Anlatılmaz…

21.03.2010 17:29

Çok Mutluyum... Anlatılmaz…

Geçenlerde ilkokulda okuyan kızımı almak için okula gittim. Hava soğuk olduğu için bizi içeriye aldılar. İçeride beklerken birkaç dakika sonra zilin çalmasıyla birlikte sınıfların kapısı büyük bir hışımla açıldı ve tüm çocuklar ok yaydan fırlar gibi sınıflarından çıktılar.

              Y  aşları 7 ila 10 arasındaki bu çocukların düşe kalka çıkışlarını görünce hemen gerilere gittim.

Kendi halimi düşündüm. Biz de bir zamanlar böyleydik; yerimizde duramıyorduk, cıvıl cıvıldık. Hiç bir şey değişmemişti o zamandan bu zamana.

Sınıftaki yazı tahtası, sıralar, panolar hep aynı.

Çocuklar da bizim gibi yerinde durmuyorlar. Hep hareket halindeler.

Değişen tek şey teknolojiden faydalanılıyor. Bir de defterler, kitaplar, kalemler, silgiler, araçlar, gereçler vs. hepsi cafcaflıydı.

Bu düşünceler içerisinde ilkokul öğretmenim aklıma geldi.

Tam 28 senedir kendisinden haber alamıyordum.

Adı Hatice Kırnaz’dı.

Bizi mezun ettikten sonra evlenmişti.

Çok sevdiğim, ana gibi yar olan, vefakâr, cefakâr bir insandı.

Hiçbir zaman bizi incitmezdi.

Hep sevgi doluydu.

Eğer ben burada birğeyler yazıyorsam ; bu hep onun sayesinde olmuştur.

Bize en güzel şekilde el yazısı yazmayı ve güzel yazı yazmayı o öğretti.

Eğitim hayatı boyunca tüm hocalar unutulur ama ilkokul öğretmenleri unutulmaz.

Çünkü onunla birlikte ilk kez yabancı bir kimseye sevgini göstermeye başlıyorsun ve o da sana kişilik veriyor.

Ama ben cidden ona karşı büyük bir vefasızlık yaptım.

Yıllardır onu aramadım.

Hoş arasam da bulamazdım ki.

Çünkü ilkokuldaki arkadaşlarımla da irtibatım kesilmişti.

Yıllar geçtikçe insan geçmişi, geçmişteki dostlarını, sevdiklerini o kadar çok özlüyor ki?

Onlarla hasret gidermek, onlarla geçmişi yad etmek istiyor gönül.

İşte böyle düşünceler içindeyken hayatımın en tatlı anını dün akşam yaşadım.

Bunları düşündükten birkaç gün sonra yani dün ilkokul öğretmenimle telefonla görüştüm.

Nasıl olduysa ilkokul arkadaşlarımdan biri beni internette bulmuş. Demek ki Habername’yi takip ediyor ve bana rastlamış.

Onunla hoş sohbet konuşurken ilkokul öğretmenizden de bahsettik.

Olur ya düşüncesiyle onda öğretmenimizin telefonu olup olmadığını sordum.

Var” deyince o kadar mutlu oldum ki?

O anki mutluluğumu ifade edecek kelimeler kifayetsiz kalır.

Konuşmamız bittikten sonra heyecanla ilkokul öğretmenimin telefonunu çevirdim.

Büyük bir heyecan içindeydim.

Dile kolay, tam 28 senedir görmemiştim öğretmenimi.

Acaba beni tanıyacak mı?

Ya beni tanıyamazsa.

Böyle düşünürken bir “alo” sesiyle irkildim.

Heyecanlı bir şekilde “Öğretmenim, ben Cezmi. Eski talebelerinizden” der demez, “Cezmi, seni tanımaz mıyım evladım?” deyince ben iyice duygusal bir boyuta vardım.

İnanmayacaksanız ama gözlerim istemeden doldu.

Hal hatırını sorduktan sonra biraz geçmişe gittik, o günleri yad ettik.

O canım öğretmenim beni evine davet etti. Hem de kızımla birlikte.

Telefonu kapattıktan sonra hareketsiz dakikalarca durdum.

Beş yıl boyunca bizim kahrımızı çekmiş öğretmenimi tam 28 yıl sonra buldum.

Ve o hâlâ bana karşı sevgisinden zerre  eksiltmemiş.

Beni hasretle evine bekliyordu.

Bir hafta sonu onun yanına gideceğim kızımı da alarak.

İşte o günü hasretle bekliyorum.

Öğretmenimle telefonla konuştuğumda çok mutluydum.

Hele hele evine varıp onun mübarek ellerinden öpünce benim kadar mutlu bir insan olamayacak.

Belki de ona tüm özlemimle sarılıp gözlerimden yaşlar akıtacağım…

Merakla ve hasretle o günü bekliyorum.

Dikkat: Yayınlanan bu yazının/haberin tüm hakları habername.com Grubuna aittir. Kaynak gösterilse dahi yazının/haberin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haberin bir bölümü, alıntılanan habere aktif link verilerek kullanılabilir.
Bu yazı toplam 8836 defa okunmuştur
süper...
menekşe 19
çok güzel ilkokul öğretmenimi anımsadım şimdi...
20 Ağustos 2011 Cumartesi 09:54
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
ben de bir öğretmenim
güllü
bende tam 10 yıllık öğretmenim ve biliyormusunuz gerçek öğretmenler öğrencilerini hiç unutmazlar bazen adını karıştırabilirsin ama asla unutmazsın.ben öğrencilerimi gözlerinden tanırım yolda yürüken karşımdan bir öğrencim geliyorsa görünce öyle mutlu olurum ki hele durup hocam nerelerdesiniz demişsse dünyalar benim olur.gerçekten bir öğretmen olarak yaptığınız davra-nışşın devamlılığını diliyorum.yazdıklarınız beni öyle etkiledi ki bir an hatice öğretmen oluverdim.vefanızdan dolayı teşekkürler.
26 Nisan 2010 Pazartesi 23:17
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
gitmenizide yazın
aysel
cezmi beyy öğretmeninizi görünce lütfen yazınn onu da merak ettim ben yıllar sonra tepkisi nasıl olacakk?? bir de kızınızz nasıl etkilenecekkkkk ?
01 Nisan 2010 Perşembe 16:49
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
öğ ret men
monna roza
güzel şey hatırlamak ve hatırlanmak hele hele hayatınıza bir heykelıraş edasıyla şekil veren insanı yıllar sonra hatırlamak ve de bulmak.ben de hatırlıyorum öğrenmenlerimi ama sadece hatırlıyorum ulaşamıyorm onlara,ulaşabilsem keşke ve desem ki sizden aldığım bayrak emin ellerde ama benim bu bayrağı vrebileceğim bu yarışı devam ettirebilecek öğrencilerim yok desem. ne gösterdiğim saygıyı ne de verdiğim sevgiyi alıyorum desem öğremenliğimin karşılığının küfür yemk olduğunu söylesem. görem yaptığım okulda bir haftada 3 bayan hocanın darp edildiğini birinin kafasına ansızın vurulduğunu birini koluna tekme yediğini birinin de kafasına su şişesinin fırlatıldığını söylesem, sebep mi sebebin de yakalanan kopya sonucunda veriler sıfırın dülü olduğunu söylesem. keşke uşlaşsam da daha neler neler söylesem...
27 Mart 2010 Cumartesi 17:27
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
Geçmişin Güzelliğinde...
Ahmet Cevdet Bekkaya
Çok içten, geçmişi hatırlatan duygular.....Paylaşımınıza sağlık, selam ve sevgiler....
25 Mart 2010 Perşembe 08:36
Beğendim (2)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
YAZARIN SON YAZILARI
Üye İşlemleri