Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Demliyazılar

Eski İstanbul

21 Aralık 2010 Salı

 

 Sevgili Okurlar,

Daha önce de yazdığım gibi bugünkü yazımda Emekli Subay, Muallim, Gazeteci, Yazar Sayın Ahmet Müfit Kutlu Hocamızın Eski İstanbul adlı eski bir çalışmasını sizlere takdim edeceğim.

 Yazısında buram buram Eski İstanbul kokuyor. Eski İstanbul’u bilenler kendilerine bu yazıdan mutlaka bir pay çıkaracaklardır. Ben okurken çocukluğuma kadar gittim ve kendimi geçmişin gizemli an’larında buldum. Bir bakmışım top koşturduğum toprak yollar gözümün önüne geldi, bir bakmışım Zambo ciklet fabrikasındaki kaçışlarımız, bir de bakmışım Sancaktar Hayrettin İlkokulu’ndaki çocukluk günlerimiz.

 Evet, bir başkaydı Eski İstanbul.

 Ancak biz o günleri sadece hayallerle anabileceğiz. Üstadın dediği gibi o eski değerler yok. Komşuluklar olsun, vefa olsun, saygı ve hürmet olsun vs. vs. Böyle güzel hasletlerin yerini artık menfaat aldı.

 Her neyse, insan derinlere gittikçe yazası geliyor.

 Sizlerden gelecek böyle nostaljik yazılar varsa her zaman köşemiz sizlere açık.

 Şimdi sizi Hocamızın bu nefis yazısıyla baş başa bırakıyorum.

 

Eski İstanbul

 Hatıralarımda kalan bir şehri  özlemle anarım.. Dünyanın en güzel ve en gizemli şehirlerinden biri olan  İstanbul’u ..

  Kaybolan İstanbul’u hep ararım Anadolu’muzun cennet bir köşesinde. Kulaklarımdan hiç eksilmeyen çıngırak sesleri ve martı çığlıklarıyla.

 Kaybolan eski İstanbul’u hep ararım.

 Ahşap iki, üç katlı evleri, bana İngilizce dersi veren Özgen Abla’yı, dışarıyı seyretsin diye bebeğini pencereye oturtan Yıldız’ı, bayramda el öpüp bahşiş aldığımız Edip Amca’yı mazide bıraktım.

 Etyemez Sultansuyu Çavuşzade Cami sokağından geçen seyyar satıcılar da zaman tünelinden geçip kayboldular.

 Gözlerimi kapatıp çağırınca geliyorlar “Eskiler alıyom!  Eskiiciii!

 Beş çocuklu şakacı Amca’m beliriyor kapının yanında. Eskici’yi çağırıp bir şeyler söylüyor duyamıyorum. Eskici şaşırmış bakıyor. “Ne dedin Amca ?“ diye sorduğumda kahkalarla gülüyor “ Benim hanım da eskidi, onu da alır mısın ?“ diye takıldım.

 Cerrahpaşa Hastanesinin karşısındaki boş arsada kurulan bayram yerinde neler yok ki ..

 Kayık salıncaklar, cambazhane çadırları, macuncular, baloncular, kiralık bisikletler.. Hurda demir ve kırık cam satışından elde kazanılan  ,el öperek toplanan paralar burada yerini buluyor .

 Samatya ,Cerrahpaşa,Yedikuleve Kocamustafapaşa , ücra ve fakir İstanbul.. Ama kapkaçcılık yok, hırsızlık yok, kaldırımlarda üst üste binmiş otomobiller, trafik homurtusu yok.

 Sırtındaki meşe askılığın iki yanında salınan tenekeleriyle tarihi taş çeşmeye yaklaşan cezaeviden yeni çıkmış olan sucu Memet ‘in narasıyla kaçışıyor yalakta oynayan çocuklar “Volta!  Volta!

 Sucu Memet sırım gibi omuzlarıyla suyu olmayan fukara evlerine su taşıyor. Aldığı üç beş kuruşla nafakasını ve en kötüsü alıştığı esrarın parasını denkleştirmeye çalışıyor. Ama Memet hırsızlık yapmıyor, mahallenin kadınına, kızına yan gözle bakmıyor. Garp, fakir ama vakur.

 İstanbul’un taşı toprağı altındır sözüne inanıp köyünü terkedip gelen Kastamonulu leblebici sırtında heybesiyle yolun başında belirdi “Sarı alıyom, bakır alıyom, çinko alıyom … Leblebici !

 Pencerede Hüsnüye Abla elinde bakır tencereyle yoğurtçuyu bekliyor “Silivri kaymaaak!  Yoğurtçuuu  !

 Turşucunun yolunu kesen çocuklar içine birer parça salatalık konmuş bardaklarda tercihleri kadar acılı tuşu suyu içiyorlar.

 “ Turşucuuu ! Lahna biber tur-şu-su !

 Çelik-çomak oynayan, çember çeviren, bilye, gazoz kapağı oynayan, topaç çeviren çocuklar bir katırı fark edince kenara çekiliyorlar.

 “Ey(i) vişne !  Ey(i)  vişne  !!!

 Çocuklardan hemen karşılık geliyor  “Ey vişne – At gibi kişne

 Çavuş üzümü satıcısı, at arabalarında hasır sepetler içindeki cam damacanalarda satılan Hamidiye suyu, mevsiminde ortaya çıkan dondurmacılar.. Bezlerle sarılmış iç içe kaplarda talaş ve buzla sarılı dondurmadan hiç yenmez mi?  Külahın üzerine kapak gibi yapıştırılan dondurma erimeden ve yere düşmemesine de dikkat edilerek çabuk bitmesin diye yalanarak yenir.

 Pazar günleri oyunlara eşlik eden çan sesleri Yedikule ve Samatya’daki kiliselerden yankılanır. Çocuklar hep bir ağızdan bağırışırlar “Bu gün  günlerden Pazar – Gavurlar azar

 Bu masum protestonun dışında büyükler tepki vermezler.

Akşam yemeğinde kıvırcık salata ve taze soğan isterse babalar, mahalledeki iki büyük bostandan birinin yolu tutulur. Bostancı, elindeki şişe geçirdiği sicim gibi ince dalın üzerine koca havuzdan aldığı kıvırcıkları ve turpları diziverir.

 Zaten o gün bizim sokaktan Siirtli balıkçı geçmişse tavada nar gibi kızarmış palamutlar da hazır demektir. Arkasından tahin helvası yenmezse olmaz.

 Buzdolabı denilen eşya ismi duyulup cismi bilinmediğinden akşam yenecek olan karpuz file içinde saatler öncesi  kuyuya sarkıtılmıştır.

 Hele ramazan aylarında bir başkadır  mahalle.. Top atılıp kandiller yanınca çocuklar hep bir ağızdan bağrışırlar  “Kandiller yandııı  - Oruç bozulduuu

 Geceleri saklambaç oynamanın da zevki başkadır ama gündüzleri o kadar çok koşulmuş ve yorulunmuştur ki akşam yemeğini yer yemez köşedeki minderin üzerinde sızılır.

 O dünyada televizyon, internet hatta transistorlu radyo bile yoktur. Oyunların her çeşidi arkadaşlarla oynanır. Acayip isimli sınavlar, dershaneler bilinmez. Kursun en iyisi komşu abladan alınır. Ortaokulu bitirenlere devlet kapıları açılır.

Ay başı geldi mi maaş hazır.. Merhum Türkçe öğretmenimiz Sakallı Baha Efendi’nin ifadesiyle  “Çocuklar şu ortaokul şehadetnamesini (diploma) almaya bakın. Devlet barem kapılarını açıyor. Aybaşı geldi mi maaş hazır .Bozdur bozdur ye! Bozdur bozdur ye!

Sonra memur olunca kız isteme ve alma şansı da artar “Ölüsü de para, dirisi de para

 Böyleydi eski İstanbul’umuz.. Güzel komşuluklar vardı. Yollarımız Arnavut kaldırımıydı ama yürürken kimse üzerinize çamurlu su sıçratmazdı. Mahallemizde bostanlar, çitlembik ağaçları, incir ağaçları, 25 kuruşa üç filim seyrettiren sinemalar vardı. Hormonlu domatesler. Çirkin beton binalar, motor homurtuları, aynı binada oturup birbirini tanımayan, otobüste, tramvayda yaşlı insan görünce başını cama çeviren insanlar yoktu.

 Temizdi kıyılarımız. Etyemez tramvay durağındaki demiryolu köprüsünü geçince yıkık surların dibinden denize girerdik.

 Şimdi gözlerimi kapıyorum artık. Ne zaman çağırsam İstanbul’u, eski bir film gibi hayal ekranımda beliriyor 60 sene öncesinin gizemiyle.

 Altınoluk sahillerinde ufka dalarken yorgun bakışlarım, ben de Orhan Veli gibi yapıyorum artık.

 Gözlerim kapalı İstanbul’u dinliyorum..!

Dikkat: Yayınlanan bu yazının/haberin tüm hakları habername.com Grubuna aittir. Kaynak gösterilse dahi yazının/haberin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haberin bir bölümü, alıntılanan habere aktif link verilerek kullanılabilir.
Bu yazı toplam 5640 defa okunmuştur
istanbul
ayşe kaan
stanbul gözlerimde nem, İstanbul o peygambere kadem, Bilir misin dostum İstanbul olur benim, benim şehzadem, Ya İstanbul beni alır, ya da ben İstanbul'u alırım be diyen, İstanbul gözlerimde nem, İstanbul o peygambere kadem. Söylesene, İstanbul değil miydi, böyle asırlarca özlenen, Söylesene, İstanbul değil miydi böyle asırlarca beklenen, İstanbul Galata Kulesi’dir, Hezarfen Ahmet Çelebi diyen, İstanbul gözlerimde nem, İstanbul o peygambere kadem. İstanbul laleler kokar, İstanbul laledir bilir misin sen sen, İstanbul Topkapı Sarayı’dır, kutsal emânetlere âmâdem, Ben, ben İstanbul’u bilirim derim, başka bir yeri bilmem, İstanbul gözlerimde nem, İstanbul o peygambere kadem. İstanbul’um sadece yedi tepe midir, İstanbul kâlplerdedir, İstanbul bir rüyaların şehridir, İstanbul’um asırlarca özlenir, İstanbul'un fethinde, aşklar ne kadar, ne kadar da yücedir, İstanbul gözlerimde nem, İstanbul o peygambere kadem. İstanbul alınır, karanlık çağlar kapanır, yeni bi
16 Temmuz 2011 Cumartesi 18:30
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
Yürek Gerek
HANDE
MİLLETÇE KORKULARIMIZI BİR YANA BIRAKIP SAHTE ÖCÜLERLE YÜZLEŞMELİYİZ. TARİHLER BOYU HÜKEDEN BİR İMPARATORLUĞUNNEDENLERİ NEİÇİNLERİ ÖNEMLİ DEĞİL ÖNEMLİ OLAN YANLIŞ ÖĞRETTİĞİMİZ NESLİMİZLE BÜTÜNLEŞMELİYİ. Hep türküm diyebilmeliyiz. RUHUMUZU KAYBETMEDİK BİZLER IŞIĞIMIZI YİTİRDİK SADECE KARANLIKTA HEP KÖTÜLÜKLER KOL GEZER AYDINLIĞIMIZI GÖRMELİYİZ.EN BÜYÜK HATAMIZ TOPLUMCA HEP BEKLİYORUZEVET BİR GERÇEK VAR ODA TÜRKÜH TÜRKTEN BAŞKA DOSTU YOKTUR.
31 Mart 2011 Perşembe 16:48
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
İSTANBUL... İSTANBUL DAYKEN BİLE ÖZLENEN ŞEHİR
yurdaNur orman
KATILIYORUM HOCAMA VE KATILIYORUM KADİM DOSTUM CEZMİ'YE;ESKİ İSTANBULUN RUHUNDAN AZDA OLSA KALDIĞINI DÜŞÜNÜYORUM.GEREK EMİNÖNÜ YARIMADASINDA,GEREK FATİH,SAMATYA,YEDİKULE ÖZELLİKLE EYÜP... OLSUN YAŞANMIŞLIĞIN, TARİHİN KOKUSU VAR HALA. BİZİM JENERASYONUN SON OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM ESKİLERİ YAŞAYAN;SOKAKTAKİ OYUNLARIMIZDAN,YEDİĞİMİZ,İÇTİĞİMİZ DOĞAL GIDALARDAN,KOMŞULUKLARDAN,BAYRAMLARI BAYRAM GİBİ YAŞAYAN SON NESİL OLDUĞUMUZ İÇİN ÇOK ŞANSLI ARZEDİYORUM KENDİMİ.BİZİM MAHALLEYE MACUNCU BİR AMCA,DORDURMACI HASAN AMCA,BİZİM OĞLAN,KOCA OĞLAN(AYI)GELİRDİ KADINLARIN HAMAMDA NASIL BAYILDIKLARINI GÖSTERİRDİ.DONDURMACI HASAN AMCA'DONDURMAM KAYMAK HASAN AMCANIZ MANYAK' DİYE DONDURMASINI SATARDI.SEYYAR TERLİKÇİMİZ,MANİFATURACIMIZ VARDI.BOLLUK YOKTU AMAAAA GÜZELLİK,DOĞALLIK EN ÖNEMLİSİ BEREKET VARDI VARDI.ŞİMDİKİ ÇOCUKLAR ŞANSLI DENİLİYOR KATILMIYORUM,ŞİMDİKİ NESİL ÇOKKK ŞANSSIZ,TEKNOLOJİK AÇIDAN BELKİ EVET AMA DOĞALLLIĞI YAŞAMADILAR,YAŞATMADILAR,BUNDAN SONRADA YAŞAYAMAYACAKLAR NE YAZIK Kİ...
23 Aralık 2010 Perşembe 17:57
Beğendim (1)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
YAZARIN SON YAZILARI
Üye İşlemleri