Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Recep KOÇAK

Bir Kur'an Aşığı Gönenli Mehmed Efendi

01 Şubat 2011 Salı
Geçtiğimiz günlerde Seyr FM’de Gönenli Mehmet Efendi’yi andık.
Onun adına kurulan Gönenli Mehmed Efendi İlim ve Hizmet Vakfı’nın faaliyetlerini konuştuk.
“İyiliğin Seyr Hali” programında konuklarım vakfın Başkanı Zeynep Feyza Kurtulmuş ve kurucular kurulu üyesi Asuman Yurttaş hanımlardı.
İkisi de hem Gönenli Mehmet Efendi’yi anlattılar, hem de vakfın çalışmalarından, projelerinden ve hedeflerden söz ettiler.
Enver Baytan Hoca’nın ifadesiyle, Merhum Hocaefendi 100 binden fazla talebe yetiştirmiş.
Binlerce öğrencinin yiyeceği, kıyafeti, barınması senelerce onun tarafından takip edilmiş.
Bir ömrü dolu dolu yaşayan ve bütünüyle Allah’ın dinine, Allah’ın kullarına adayan Gönenli’yi bir nebze de olsa tanımak için bir buçuk saat konuşmak elbette yetmezdi.
Gönenli gibi ilim, fikir, amel ve aksiyon sahibi mübarek zatları sıklıklı konu edip yeni nesillerin onların bıraktığı manevi mirasla, eserlerle tanışmasını sağlamamız gerekiyor.
Hocaefendi’nin hayatını, görüşlerini ve hizmetlerini konu alan “Gönenli Mehmed Efendi” kitabından bazı kesitleri teberrüken takdim ediyorum...
"Bir müddet Sultanahmet Cami'inde görev yap­mış olan Selim Derdiyok Hoca müşahedesini şöyle anlatıyor:
Her zaman olduğu gibi bir gün yine Hoca Efendi cebinde ne var ne yok hepsini dağıtmış, fakat gelenlerden bir kısmına yetmemiş. Ben bir odada­yım, geldi:
-    Hafızım paran var mı? dedi. Ben de üzerimde olanları çıkardım takdim ettim. O, parayı saymaya uğraşırken kapı açıldı, ben tam kapının önündeyim, orta yaşlı bir zat;
-    Evladım, dedi burada Gönenli Hoca diye biri varmış onunla görüşmek istiyorum. Hem de tale­belere ve yoksullara yardım ettiğini, burada da çok duydum. Bu çorbada benim de azıcık tuzum bulun­sun diye biraz para vermek istiyorum.
-    Buyurun dedim.

Hoca Efendi ile görüştüler ve hocam hemen orada benim paramı iade etti, sırada bekleyenlerin harçlıklarını da vererek gönderdi...

Talebeleri Gönenli Mehmet Efendi’den helallik isteyince Ho­caefendi, “Bir şartla hakkımı size helal ederim. Benden öğrendiğinizi başkalarına anlatacaksınız” diyor.

 
 
Ali Rıza Cansu Bey kendi evinde gerçekleşen olayı şu şekilde anlatmıştır:
 
Eyüp Sabri Hayırlıoğlu Hoca Efendi ile mem­leketimiz Konya'dan tanışırdık. Kendileri aile dostu­muzdur. 1951'de Diyanet İşleri Başkanlığı'na getiril­dikten kısa bir süre sonra idi. Bir gün beni telefonla aradığını söylediler. Hemen kendisini makamında bulup emirlerini sordum. İstanbul'a geleceğini evi­mizde misafir kalmak istediğini söyledi. Memnuniye­timi bildirip telefonu kapattım. Başkanla birlikte ola­bileceğini düşündüğüm birçok muhterem zevatı da o akşam için eve davet ettim. Davetlilerimiz arasında çok sevdiğimiz Gönenli Mehmet Efendi de vardı.
Aynı gün Başkan Ankara'dan geldi. Diğer da­vetliler de hazır bulunup sofrada yerlerini aldılar. En son gelen Gönenli Hoca Efendi'nin ortalıkta görün­mesi ile Başkan'da sebebini sonradan öğreneceğim bir huzursuzluk başladı. Kısa bir merhabalaşmanın ardından Gönenli'ye yönelerek otoriter bir eda ile:
-    Hoca siz başınıza buyruk musunuz, rast gele insanlardan paralar toplayarak ne yapmak istiyor­sunuz; diye çıkışmaz mı?...
Lokmalara uzanılmak üzere iken bomba gibi patlayan bu sözler üzerine Gönenli Hoca Efendi elin- dekini sofraya bırakıp ayağa fırladı:
-    Öyle ise şu andan itibaren her şeyi bırakıyo­rum, hesabını Allah senden sorsun; dedi ve çıkış ka­pısına doğru yürüdü.
 
Benim ve orada bulunanların rica ve ısrarlarına rağmen Hocayı geri döndüremedik. Sofra bir anda ölüm sessizliğine büründü. Biraz sonra gelen misafir­ler bir şey yemeden teker teker sofradan kalkıp evi terk ettiler. Başkanın beklenmeyen bu zamansız çıkışı her şeyi perişan etti. Sofrada ev sahibi olarak ben ve Başkan ikimiz kalakaldık. Yatsı namazı zar zor kı­lındıktan sonra Başkan odasına ayrıldı. Ben de peri­şan bir şekilde odama çekildim. Uyumam mümkün değildi. Bir müddet yatağımın üzerinde kaldım, vakit hayli ilerlemişti. Birisi oda kapımı telaşla yumrukla­maya başladı. Yerimden fırlayıp kapıyı açtığımda Başkanı kapımda buldum. Heyecanlı bir ifade ile:
- Ali Rıza hemen giyin de gel, beni Hoca Efendi'nin camisine ulaştır.
O sıralarda Hoca Efendi, Fatih Hacı Hasan Ca­mi İmam-Hatibi idi. Hayli zorlanarak Hacı Hasan Cami'ine sabahın erken saatinde ulaşabildik. Araba­yı bir kenara çekip Hoca Efendiyi beklemeye baş­ladık. Az sonra Hoca Efendi sokağın başında görünüverdi. Onu gören Başkan arabadan süratle inip Hoca Efendi'ye doğru koşmaya başladı. Hoca Efendi de aynı süratle Başkana doğru koştu. Yolun ortasın­da öyle bir kucaklaştılar ki anlatılamaz. Akşamki tar­tışma şimdi kucaklaşmaya dönüşmüştü. Ama her ikisi de hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Bu manzara karşı­sında donakaldım. Ne yapacağımı, ne diyeceğimi şa­şırdım. Hayli bir zaman kucak kucağa ağladıktan sonra camiye doğru kol kola yürümeye başladılar.
Namazı Başkana teklif etti ise de Başkan:
"Senin cemaatin olarak kılmalıyım" diyerek Gönenli'nin arkasında sabah namazını kıldıktan sonra Hoca Efendi'nin evine gittik. Kahvaltıyı evinde yaptık. Her ikisi de akşamki tatsız olayı söz konusu etmemeye gayret gösterdiler. Sonra Başkan saygılı ifadelerle Gönenli'ye veda ederek ayrıldı. Böylece iki din âliminin akşam küsüp sabaha karşı ağlaşarak kucaklaşmalarının sırrını öğrenemesem de Baş­kanın akşamki çıkışının sebebini sonradan öğren­dim. Meğerse İstanbul'dan bazı kimseler:
"Bu zat karanlık işler çeviriyor. Kur'ân hizmeti adı altında çok paralar toplayıp gerici akımları bes­liyor, derhal çakmaları takip edilip önlenmelidir." şeklinde bazı şikâyetlerde bulunmuşlar. Bunun üzeri­ne Başbakanlıktan için Başkan görevlendirilmiş, İstanbul'a bunun için gelmiş, akşamki çıkışın sebebi buymuş. Ama bu çıkışın küslüğü ancak yarım gece sürmüş, sabaha karşı kucak kucağa ağlaşarak kırgın­lıktan en küçük bir eser dahi bırakmamışlardır."
 
Gönenli Mehmet Efendi, maddeye hiç önem vermezdi. Dünya malı gözünde “sinek kanadı” kadar bile ehemmiyetli değildi. Bütün malını İslam uğruna harcamış, kendisine gelen yardımları da hemen ihtiyacı olanlara vermiştir. En ağır şartlarda dahi, hizmeti terk etmemiştir. Maddi açıdan bile yardımını görenlerin haddi hesabı yoktur.
İstanbul'a geldiği günden beri hep onun tale­besi olmuş, hizmetinde bulunmuş olan ve vefatından yaklaşık altı ay evvel yattığı hastanede gece gündüz başucundan ayrılmayan Ziya Atıcı Hoca'ya onu sor­duğumuzda gözleri yaşardı ve şöyle dedi:
“Hoca Efendi'nin hayatı baştan sona keramet idi, eşsiz bir Kur'ân hadimi, Hak ışığı ve Allah dostu idi. Müthiş bir zekâya sahipti, bir kez gördüğü insanı kırk yıl sonra görse yine hatırlar, tanırdı. Her gün en az iki cüz Kur'ân okurdu. Said Nursi Hazretleri ile aralarında olan gönül bağlarını, birbirlerini kardeşten ileri derecede sev­diklerini, Denizli hapishanesindeki beraberliklerini ve Saidi Nursi Hazretlerinin İstanbul'a her gelişinde kendisini ziyaret ettiğini çeşitli vesilelerle bizzat ken­disinden dinlediğini anlatıyor Ziya Hoca.”
Enver Baytan Hoca Gönenli merhumu şöyle anlatıyor:
"Hoca Efendi'nin durmadan dinlenmeden ça­lışmasının fiilen şahidiyim. Biz Dülgerzade Ca­mi'inde kaldığımız günler sabah namazından sonra talebenin başına gelirdi. Ders bitince mutlaka ya vaaza ya da başka bir yerde talebe vardır, oraya gide­cektir. Hoca Efendi akla hayale gelmeyen yollardan ta­lebe bulur ve alakadar olurdu. İmam Hatip Okulla­rının açılışında onun emeği vardır. İlim Yayma Cemiyeti'nin açılışında onun emeği vardır.”
 
Sohbetlerinde ilahiler, kasideler ve şiirler söylerdi. Talebelerine yazdır­dığı bir şiirle noktalayalım yazımızı:
Azade değilim ben gül-i ranada gözüm yok
Bir zerredenim ben anda şu dilbade gözüm yok
Kam almaya geldi sanıyor bizi eller
Hak şahidim olsun ki bu dünyada gözüm yok. 
Dikkat: Yayınlanan bu yazının/haberin tüm hakları habername.com Grubuna aittir. Kaynak gösterilse dahi yazının/haberin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haberin bir bölümü, alıntılanan habere aktif link verilerek kullanılabilir.
Bu yazı toplam 5630 defa okunmuştur
Allah Rahmet Eylesin...
Cezmi Koç
Kendilerinin cenaze namazlarında bulundum ve o muhteşem kalabalık karşısında değerini anladım. Rabbim bizlerin onların şefaatlerine nail eylesin. Ne güzel bir insan ki yıllar sonra tekrar anılıyor. Demek ki ölümden sonra güzel şeyler bırakılmalı ki, herkes onu hayırla yad etsin. Allah gani gani rahmet eylesin...
02 Şubat 2011 Çarşamba 09:18
Beğendim (1)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
YAZARIN SON YAZILARI
Üye İşlemleri