Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Ulvi SEVECEN

SEN AĞLAMA YÂ RASULALLAH*

08 Ekim 2011 Cumartesi

Uzun bir süredir bilgisayarın başına geçip de bir şeyler yazamadım. Belki de yeni bir dönemin yoğun hazırlıkları diye düşündüm hep. Aslında bu hal, erbab-ı kalem olma yolunda bir çok dostun da arada bir yaşadığı duygu-zihin tutulmasından öte bir şey değildi. Küçük de olsa itici bir güç özelliğinde bam teline dokunacak bir kelime, bir cümle veya geçmişte yaşanılanları hatırlatan bir hatıra bunun üstesinden gelebilirdi, sevgili kardeşim Fatih Ç.'nin bana gönderdiği  "Akasya Hikayeleri" den biri gibi. 

Yine "bir Kırgızistan yolculuğu arefesinde" her şeyden öte   en değerli ve kutsal duygularla tekrar yoğunlaşmama vesile olan hikaye, tutulmanın nedenini en sarih bir şekilde önüme koydu; bir kaç aylık yaz periyodunda ızdırabı azalmış, çilesi düşük, hakikata ulaşma yörüngesinde ilerlerken yalpalayan bir ruh-kalp hayatı...

Yüreklerimizin siyasi aktüaliteden öte kulluk ve hizmette aşk ve heyecana ihtiyacı var!

Olayın geçtiği mekan, olayın kahramanlarının yaşadığı topraklar atayurdumuz. Bu yazıyı dostlarımızla elbette paylaşacağım. Lakin ilk önce sizlerle paylaşmak istiyorum.

..............

Sarı saçlarını son bahar rüzgârlarında savuran bir eylül gecesi… Mehlika Sultan’a aşık gençler gibi; bu topraklardan aldıkları ışıkla, Asya’nın bereketli topraklarına koşan ve karanlık bozkırı aydınlatmaya koyulan kınalı küheylanlarla birlikte; Tanrı Dağlarının eteklerinden sonsuz bozkıra bakan bir evdeyiz.

Gündüzün suskun duran bozkır, gece ilerledikçe bir havar türküsü gibi ağıtlaşıyor.

Yanan odun çıtırtıları arasında harı gittikçe artan şöminenin şavkında koyulaşıyor sohbet.

Baştan beri hüzünlü bir meleğin yüzüne benzeyen güzel simasıyla bir köşede sessizce duran bir yiğit, salondaki büyülü sükûnu bozmaktan çekinircesine kısık bir sesle söze karışıyor;

“Adım Ali, Batmanlıyım. Buralara 1994′te Necati adında bir arkadaşımla geldik. Necati o yıl herkesin can attığı İTÜ Bilgisayar Mühendisliğini kazanmasına rağmen hizmet için Asya topraklarına koşanlardandı.

Necati’yle sık sık bir araya gelir, hasret giderirdik. Ne de olsa gurbete düşen garibin gözü yolda olsa da yüreği geride bıraktığı yurdunda olurmuş.

1999 yılıydı. Akşam evde öğrenci arkadaşlarla çay içiyorduk. Telefonumuz çaldı. Korkulu , kesik kesik bir ses acele Necatilere gelmemizi istiyordu.

Yüreğime bir kor düştü.

Kış günü… Her taraf kar, sokaklar zifiri karanlık…

Necati, üniversite öğrencileriyle birlikte bir apartmanın yedinci katında kalıyordu. Karlı-buzlu yolları nasıl yürdüğümü, merdivenleri nasıl tırmandığımı bilemiyorum. Kendimi yedinci katta buldum. Necatilerin kapısı açıktı. Hemen içeri daldım.

Aman Allah’ım ! Arkadaşlarımızı kemerlerle bağlamışlar, her tarafaları kan içinde; birisinin gece karası saçlarının arasından, sık otların perdelediği kanlı bir dere gibi hala kan sızıyordu. Daha biz “neler oldu burada? demeye kalmadan bizi telefonla arayan arkadaşımız;

“Siz bizi bırakın içeri girin…Necati…” diyebildi. Korkudan hem kendisi hem sesi titiryordu. Olayın şoku üzerindeydi.

Bu sözlerden içerde daha korkunç bir şeylerin olduğunu hissetti yaralı yüreğim. Aklım başımdan gitmiş bir halde koştum içeri.

Aman Allah’ım! İçerisi sanki hortumla kan sıkılmış gibiydi, duvarlar, halılar, kanepeler, her taraf kandı.

Kan, kan, kan… her yer kan… Biraz önce burayı basan vahşi suratlı eşkıyalar evi savaş alanına çevirmişlerdi.

Gözlerim Necati’yi aradı. Bir yastık gibi defalarca duvardan duvara vurulduktan sonra bir kan torbası gibi kanlı halının üstüne düşmüş bir cesede ilişti gözlerim. Kimse bu Necati demezdi. Surat diye bir şey kalmamış, ay gibi parlayan gül yüzü paramparça olmuş, bir eliyle de kan kırmızı bir kitabı sıkıca tutmuştu.

Her taraf pıhtı pıhtı kandı.

Bilincim, bedenim yumruklarla dövülüyor, zonkluyordu. Kendimi toparlamaya çalıştım. Vakit kaybetmemeliydik. Hemen ambulansı aradık. Ambulansdan önce polis geldi. Polis bana suçlu gibi davranıyordu.

Sabaha kadar sorguya çektiler, psikolojim bozulmuştu.

Serbest kalınca doğruca hastaneye koştum. Gurbetteki yaralı yiğitler Necati’nin kapısında nöbetteydi. Çekilen filmler acı gerçeği haykırıyordu; Necati’nin burnu kafatasından kopmuş, kafatası parçalanmıştı.

Doktor; “biriniz kalın, diğerleri gitsin” dedi.

“O bir kişi benim” dedim.

Bir süre sonra Necati’yi ameliyata aldılar. Ahirete götürülüyor gibi sedyede cansız yatan Necati’nin peşinden ameliyathanenin kapısına kadar koştum.

Onu içeri aldılar.

Ben kapının dışında kaldım.

Yalnızdım, kimsesizdim.

Hep duyuyordum. Güllerin Efendisi(s.a.v), gurbetteki ışık süvarileri zor durumda olduklarında yanlarında olur, onlara ümit verir hatta bazen de kakül-ü gülberlerinden koklar ve; ‘Ohh… Sizler Cennet kokuyorsunuz, tam gönlüme göre hizmet ediyorsunuz; adımı dört bir yana duyuruyorsunuz!’ diyerek alınlarından öpermiş; acaba biz Efendimiz(s.a.v)’in gönlüne göre hizmet edememiş miydik?

Neden bu kadar yalnız, neden bu kadar çaresiz, neden bu kadar kimsesizdik?

Doktorlar ameliyata, ben de duaya durdum. O kapının önünde “Bir yiğit gurbete düşmeye, gör başına neler gelir” sözünü daha bir derinden hissettim.

Gurbet duygularımı iyice inceltmişti. Kendimi koyuverdim.

Önünde durduğum bu kapıdan Necati sağ çıkamassa, anne-babasına ne derim diye ağladım , ağladım.

Ne kadar vakit geçti bilemiyorum, kapı açıldı ve doktorlardan biri çıktı. Beni görünce gülümsedi.

“Ameliyat başarılı geçti” dedi.

“Ohh… şükürler olsun…” dedim. Biraz sonra, cennetten çıkarılıp gül yüzlü melekler eşliğinde dünyaya geri getirilen bir insan gibi beyaz elbiseli görevliler Necati’yi sedye üzerinde odasına taşıdılar. Yüzü gözü sargılar içersindeydi. Narkozun tesiriyle durmadan sayıklıyor ve; “Sen Ağlama Ya Rasulullah! Ben ağlayacağım. Ne olur sen ağlama sana söz verdim ben ağlayacağım,” diyordu.

Ne yapacağımı şaşırmıştım, adeta kanım donmuştu.

Nihayet Necati ayıldı, kendine geldi. Beni karşısında görünce hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı; buna hıçkırmak denmezdi adeta haykırarak ağlıyordu.

Biraz sakinleşince; “Biliyor musun ameliyatta yanımda kim vardı,” dedi.

“Biliyorum” dedim.

“Ameliyat boyunca Peygamberimiz (s.a.v) ve Fethullah Gülen Hocaefendi hep yanımdaydı. Efendimiz hep ağladı, Hocaefendi ameliyata yardım etti. Malkom X’ de geldi. Şu anda Peygamberimiz karşımda duruyor ve ağlıyor” dedi. Sonra bana dönerek; “ne olur söyle ona ağlamasın, hem göz yaşlarımı sil de görmesin.” dedi.

O arada bir hemşire içeri girdi. İğne yapacaktı. Necati; “Üzerimi örtün Efendimiz (s.a.v) görmesin, ayıp olur” dedi.

Ağır bir gül kokusu gibi odada Rasulullah’ın varlığını artık hepimiz hissediyorduk.

Ağlıyorduk, çünkü Rasulullah da ağlıyordu. Öylece on-on beş dakika geçmişti. İçerde öyle bir atmosfer vardı ki tarif edemem. Bir yandan kendi gözyaşımı, diğer yandan Necati’nin gözyaşlarını siliyordum.

O an bizim için çok önemliydi. Çünkü Rasululah yanımızdaydı. Bir daha o anı nasıl yakalayabilirdik.

Bir ara Necati sargıların içinden hıçkırarak; “Allah bizden razı olmuş mudur?” dedi.

Hepimiz kendimizi bütün bütün salmıştık.

Ebedi yolculuğuna çıkmışken yolun yarısında, Güllerin Efendisi (s.a.v) tarafından geri döndürülen Necati iyice kendine geldiğinde bir ara; ‘Güllerin Efendisi gidiyor; gidiyor ama giderken bize gülümsüyor’ dedi.

Bir gün sonraydı. Hastaneden eve gelmiştim. Birlikte kıldığımız bir namaz sonrası arkadaşlarla dua ediyorduk. Bir arkadaşımız başını kaldırdığında bir de bakıyor ki, Güllerin Efendisi (s.a.v) bize bakıp bakıp gülümsüyor.

Anladım ki Peygamberimiz hep bizimle birlikte. Bizi yad ellerde yalnız bırakmıyor. Bize; “Siz hizmetinize bakın; Ben Kimsesizler Kimsesiyim, sizin de kimsenizim, siz kendinizi değiştirmedikten ve sevdanızı terk etmedikten sonra düşmanlığa yenik ruhların hücumları size zarar veremeyecektir,” diyor, kalblerimize inşirah salıyordu.

O gün anladım ki ömürlerimizin baharında idealimizin ufuklarına koşan bizler kimsesiz değiliz.”

***

Salonda şöminede yanan odunların çıtırtılarından başka çıt çıkmıyordu. Ağır bir melal çökmüştü kınalı küheylanların yüzlerine. Gözlerinin güzelliği gönüller fetheden Batmanlı Ali’nin anlattıkları Tanrı Dağlarının eteklerindeki evin geniş salonunu hüzünlü bir sükûna boğmuştu.

Kimse o sükûnu uyandırmak istemiyordu.

Bozkırda rüzgâr hızını artırdıkça artırıyordu.

Sanki başlarını, yüce dağlara doğru çevirmiş binlerce yılan ıslıklıyor, binlerce vahşi kurt uluyordu karanlık bozkırda.

Asya’nın kınalı küheylanları kalkıp gecenin karanlığında birer ikişer kaybolduğunda; insanın içine ürpertiler salan bozkırda sabah yakındı.


*Harun Tokak,Yeni Şafak - Pazar Eki, 25 Eylül 2011

ulvi_sevecen@hotmail.com

Dikkat: Yayınlanan bu yazının/haberin tüm hakları habername.com Grubuna aittir. Kaynak gösterilse dahi yazının/haberin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haberin bir bölümü, alıntılanan habere aktif link verilerek kullanılabilir.
Bu yazı toplam 3124 defa okunmuştur
HASSAS TERAZİ
MELİH EREN
Sayın yazarın çevreden koparıp yüreğinde damıtarak oluşturduğu bu 24 ayar öyküyü hassas terazisi olmayanların tartmaya kalkışmları çok trajikomik oluyor.Yazara sonsuz teşekkür ederken eleştirenlerin en azından bir Oscar Vilde'ın Bencil Dev adlı öyküsünü okumalarını tavsiye ederim.Güneşin ışığından gözü kamaşanlar güneşe hicviye dizmesinler
17 Ekim 2011 Pazartesi 12:39
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
siz kimsiniz bu ne biçim uslup...
ulvi
Her iki yorumcu arkadaşın uslubu ve düşünceleri son derece korkunç. Anlamammış olabilirsiniz lakin bu kadar düşük bir uslubu dünyanın hiç bir yerinde görmedim.Bu kalitesizlik bu gergin ve saygısızlığı içeren davranışlara alışmak veyA anlayış göstermek çok zor...İnsanımız bu kabalığı ne zaman aşacak onu da bilemiyorum... Yahu ne biçim saygısızlık bu...
13 Ekim 2011 Perşembe 11:55
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
..................
ulvi s
Bu yorumlarda rencide edici -şahsımla alakalı değil- ifadeler kullanılması sitedeki arkadaşların da dikkatini çekmeliydi..Farkında olmalılardı...Ayrıca o elemenlar gibi tanımlamalar saygısızca veya ne hizmeti gibi sorular artık çok sıkıcı..Yıllardır bunun cevabını öğrenmemmek çok garip..Tanınmadığında bilinmediğinde bir birimize saygız davranabiliyoruz.. Çok hassas bir ruh haletinde yazılmış bir yazıydı ama bunu da düşünemeyen arkdaşların alaylı ifadelerine hoşgörülü olmak çok zor... Hiç bir şeyi anlayamıyorum bu ülkede....
13 Ekim 2011 Perşembe 11:51
Beğendim (0)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
Bu ne ya?
Misafir
Bu ne simdi? Ben de (yasanmis veya yasanmamis) bir hikaye yazayim da ne kutsal biri oldugumu gorun. "Ayinesi istir kisinin, lafa bakilmaz" Bayramlik agzimi actirmasaniz iyi olur...
12 Ekim 2011 Çarşamba 20:58
Beğendim (1)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
Allah CC selamet versin
besir
Allah CC selamet versin. Olayin ozu ortada hic yok, nedir, niyedir, bu elemanlarin orda yaptiklari is tam olarak ne(hizmet ne?); belli ki niyet insanlarin duygularini somurup kendi "hizmet" olaylarinda kullanmak! Bu yazi pek hayirla yazilmis degil malesef. Guzel insanlarimizin duygularinin dini "ozellerimizle" bu sekilde somurulmesi cok vahim. Rabbim rizasina uygun isler yapmayi bize nasip etsin.
12 Ekim 2011 Çarşamba 16:44
Beğendim (1)Beğenmedim (0)
YORUMUN DEVAMI
YAZARIN SON YAZILARI
Üye İşlemleri