İnsan belli bir zaman sonra hayatın artık bomboş bir şey olduğunu gayet iyi anlıyor. Dünya sadece birkaç günden ibaret. Bir gün varsın, bir gün yoksun. Göçüp gidiyorsun. Belki tatlı hatıralar bırakıyorsun belki de insanlara nefret.

Ne güzel demiş âlimin biri; Dünya üç gündür; dün, bugün ve yarın. Dün zaten uçup gitti, yarının geleceği de meçhul, ne yapacaksan bugün yap.

Evet, insan zamanın nasıl akıp geçtiğini bilmiyor. Şu kadar ömür yaşamışsın ama bir arkaya dönüp baktığında bu kadar ömrün nasıl geçtiğini şaşıyorsun. Daha dün gibi çocukluk dönemini hatırlıyorsun. Arkadaşlarınla yaptığın kavgalar, şakalaşmalar, bağırışlar çığırışlar gözünün önünden geçiyor.

Bir zamanlar güçlüsün, kuvvetlisin, belki de yakışıklısın ya da zenginsin. Hep bunlar senin için kalıcı sanıyorsun. Yaşlanmayacaksın, gücün kuvvetin gitmeyecek, yakışıklılığın devam edecek ve hep zengin kalacaksın diye düşünürken bakmışın bir gün elden ayaktan düşmüşsün.

Nerede kaldı o gençliğin?

Hani nerede gücün ve kuvvetin?

Ya zenginliğin ve yakışıklılığın?

Hepsi uçmuş gitmiş ve aciz içerisindesin.

Elin ayağın tutmaz olmuş.

Dillerin konuşmaz olmuş.

Gözlerin görmez olmuş.

Etrafına toplanmış olan çocukların sana "babacığım" deseler bileme duyamaz olmuşsun.

Onlar senin duyduğunu sanarak üzülmemen için ağlamamaya çalışıyorlar. Sana moral olmaya çalışıyorlar. Ama sen orada sessiz ve sedasız duruyorsun.

Kimseye zararın yok.

Ne kimseleri güldürüyorsun ne de kimseleri azarlayabiliyorsun.

Herkes bekliyor ki babamız, amcamız, abimiz, büyüğümüz kalksa da bizi azarlasa, bize bağırsa, bizim kalbimizi kırsa.

Ama nafile.

Bunları niye anlatıyorum sayın okurlar..?

Tam 13 gündür derin uykuda yatan amcamdan bahsediyorum.

Ailemizin en büyüğü.

Yaşı 75’in üstünde. Hep ömrü çilelerle geçmiş. Kâh gülmüş, kâh ağlamış.

Ve bu ömür şu anda bir hastane köşesinde hayata tutunmanın çabası içerisinde.

Tutunurken de sizden ufak da olsa bir dua bekliyor. Sizin yapacağınız dualar belki arşa yükselir de Rabbim bu büyüğümüzü bize bağışlar.

Kendisi 6 Ocak’ta beyin kanaması dolayısıyla acilen Okmeydanı Memorial Hastanesi’nin yoğun bakımına yatırıldı. 5 gün acil yoğun bakım, 2 gün de ara yoğun bakımda yattıktan sonra 13 Ocak tarihi itibariyle de Bağcılar Eğitim ve Araştırma Hastanesi genel yoğun bakıma kaldırdık.

6 Ocak’tan beri bir umuttur bekliyoruz.

Biz bu umudu yitirmedik. Yitirmek de istemiyoruz.

Sadece sizden bu umutlarımıza dualarla katkıda bulunmanız.

Bizler şu an çaresiz.

Siz de bizim için bir çare olabilirsiniz.

Şu an aciz içerisinde olan büyüğümüze en samimi dualarınıza ihtiyacımız var.

Sizler bu sese mutlaka kulak vereceksinizdir.

Öyleyse hadi ne duruyorsunuz?

Şimdiden dualarınızı bekliyoruz...

Not        : Bağcılar Eğitim ve Araştırma Hastanesi Genel Yoğun Bakım’da amcama her türlü hizmeti veren tüm uzman ve asistan doktorlarımıza, hemşirelere, sağlık çalışanlarına ve temizlik personeline sonsuz teşekkürlerimi arz ederim. Onlar bizlere umut perçinliyorlar. Sağ olsunlar, var olsunlar…