7. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları

Her defasında büyük bir heyecan ve mutlulukla izlediğim Uluslararası Türkçe Olimpiyatları hakkında aslında söylenebilecek çok şey var.  Lakin hepsinden önce bu işlerde emeği geçen fedakar ve cefakar insanlara özellikle de  öğretmen arkadaşlara ne kadar teşekkür edip dualarla yad etsek azdır.

Bir düşünün, 115 ülke’den büyük bir katılım söz konusu. Yarışmalara neredeyse dünya’nın her yanından  yüzlerce genç katılıyor. Bütün bu çalışmalar  ancak  büyük fedakarlıklar  ve özveriler sayesinde olabilir. Bunları elde edebilmek için sabır, gayret ve inanç gerektir. Ve bu işe gönül vermiş olan bu kardeşlerimizde de bunların fazlasıyla olduğunu görmekteyiz. Sağolsunlar, varolsunlar.

Hepimizin de bildiği gibi hemen hemen tüm dünya’da konuşulan tek dil İngilizce’dir. Şimdi buna Türk dilini de ilave edebiliriz. Ancak bir farkla, İngilizler kendi dillerini dünyaya zorla, sömürüyle, zulümle ve kanla öğretti. Bizim kardeşlerimiz ise güzel Türkçemizi sevgiyle, barışla, kardeşlik ve dostlukla öğretmekte.

Türkmenistan’dan gelen kardeşimiz öyle bir uzun hava okudu ki hem sesiyle ve hem de temiz Türkçesiyle parmak ısırttı. Ya Pakistan’lı gence ne demeli? Fatih Kısaparmağı duygulandırıp ağlatacak kadar duygulu ve güzel okudu. Arnavutluk’tan gelen kardeşimizin okuduğu Ya Rasullah isimli ilahisi bizleri ağlattı. Kamboçya, Şili, Nijerya ve diğerleri. Türkçe’yi bu kadar güzel öğrenmekle kalmadıkları gibi böylesine güzel şarkı, türkü söyleyebilmekteler!

Siyahi bir delikanlı, anadolu benim diyor. Bir diğeri Urfa türküsü söylüyor. Birde bakmışsınız çiğ köfte yoğuran siyahi anadolu gençleri folklör ekibide orada.

Kırgızistan’dan genç bir kardeşimiz rahmetli Necip Fazıl’dan öyle bir İstanbul şiiri okudu ki breh, breh, breh demekten kendimi alamadım. Gözlerim doldu, gerçi hemen hemen hepsinde gözlerimiz yaşardı ama bazıları vardı ki bir başkaydı, tıpkı bu gencin okuduğu şiir gibi.

Şiir gibi bir organizasyon, şiir gibi bir eğitim seferberliği bu. Bu kadar kısa zaman da bunca iş, bunca başarı. Helal olsun kardeşlerimize,  çektikleri zahmetler  inşaAllah karşılıksız kalmaz. Önemli olan niyetler değil midir? Umarım emeği geçen herkes niyetine göre alması gereken ne varsa onu alır.

Bu nasıl bir memleket sevgisi ve sevdasıdır ki  hiç bir şey engel olamıyor. Ne gurbet, ne ayrılık, ne çile, nede tüm bu meşakketler. Bırakın yorulup bıkmayı, bütün bunları aşk ve şevkle, mutluluk ve hazla yaptıkları öğretmenlerin gözlerinden okunmakta.

12-13 yıldır gurbette ve muhtelif 3 ülke’de yaşamış bir kardeşiniz olarak bütün bu faaliyetlerin nedenli güçlüklerle, sıkıntılarla yapıldığını yakinen biliyorum. Bunları bulunduğum ülkelerdeki öğretmen kardeşlerimizden bizzat bilmekteyim. Çok büyük fedakarlıklar yapmaktalar. Kendilerini vatanlarına adamış olan bu gencecik insanlar dur durak bilmeden çalışmaktalar. Yılmadan, usanmadan hedeflerine doğru koşmaktalar.

Onlar vatan haini değil, vatanlarına sevdalılar! Onlar vatanlarını satanlardan da değil, onlar vatanları  için canını satanlardan! Onlar ülkelerini karanlıklara götürenler de değil,  bilakis ülkelerine aydınlık günleri getirebilmenin gayret ve telaşı içinde olanlar! Onlar toprağa, dağa ve taşa silahlar, bombalar ekmiyorlar, zeytin dalı dikiyor, rengarenk çiçeklerin tohumlarını ekiyor ki ülkerlerine ve tüm dünyaya huzur gelsin, barış gelsin, sevgi ve kardeşlik gelsin diye.

Hepsini teker teker tebrik ediyorum, hepsinin alnından öpüyorum ve onları  ayakta alkışlıyorum. Emekleriniz zayi olmasın. Tüm dünyaya dilimiz, kültürümüz sizlerin gayretleriyle daha bir yayılsın. Sevgi, kardeşlik, dostluk ve barış hakim olsun. Allah CC’ın nuru tamamlansın inşaAllah ve bizlerede bunları görmek nasip olsun.