ANADİLİMİZ HÜZÜN BAYRAMIMIZ HAZAN ŞİMDİ

 

Biz bayramı şeker için bekleyen çocuklar değildik.. Babamızın eline bayram yevmiyesi için bakan gözlerimiz geleceğe umutla bakardı.

 

Umuttu bayram. Sevinçti. Yeni bir başlangıca hep gebeydi.Kardeşlerinle şekerleri bölüşmekti saklıdan..

 

Bayramlar bizimdi. Tüm mazlumluğu ve köy çocukluğu ile bizim..

 

Sokakta torpil patlatan çocuklardan geriye, yüreği yangınlı çocuklar kaldı...

 

Köyümün rehyan kokan dağlarından, soğuk ve dipsiz binalar...

 

Uzakta ufka dikilmiş bekleyen gözler. Şeker tutulacak evlada hasret analar, sevdiceğe hasret yarlar kaldı..

 

Bayramı takvimlerden öğrenen savaş çocukları...Bayramsız ve bayramlıksız çocuklar, çaresiz babalar kaldı..

 

Bir gün çaldılar bayramlarımızı. Çilingirle kapımızı açan hayatımızın zanlıları sevdiğimiz ne varsa hepsini aldılar. Bayramlarımızı kabala alıp, gündelikle çaldılar. Hayatlarımıza bir nokta koyarak, iyi'' ye dair ne varsa alarak,...

 

Geriye bayram sabahlarına buruk bir hüzün, başımıza bir duman hal kaldı. Komşu gözleyen gözlere bir derin kaçış kaldı. Evden köşe bucak kaçış.. İnsandan kaçış... Kendinden kaçış..

 

Ana dilimiz hüzün,bayramımız hazan şimdi. Bir derin keder bayramlar.. Ne sevinç ne neşe kaldı...

 

Bayramınız, hüznünüz kutlu olsun.

 

Kaybettiklerim içinde en çok çocukluğumu özlüyorum....

Vesselam..


 https://www.facebook.com/Betulkursunfan?ref=hl

https://twitter.com/BetulKrsn

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.