İnsanın kişiliği, çocuklukta atılan temeller üzerinde yükselir. Her bireyin iç dünyasında bir çocuk vardır; sevilmeyi, fark edilmeyi, değer görmeyi bekleyen o küçük kalp… Çocuk, kendisine gösterilen ilgi ve şefkatle dünyayı tanır. Ona uzatılan her sıcak bakış, her kucaklayıcı söz, gelecekteki benliğinin yapı taşlarını oluşturur. Çünkü sevgi, sadece duygusal bir ihtiyaç değil, insanın varoluşunu anlamlandıran bir gerekliliktir.

Bir çocuğun kendine olan inancı, anne babasının gözlerindeki ışıkla filizlenir. Değer verildiğini hisseden çocuk, kendine güvenmeyi öğrenir; hata yaptığında bile sevilmeye devam edeceğini bilir. Aksi durumda ise, sevgiyi koşula bağlayan bir dünya algısı gelişir. Bu da onu, büyüdüğünde sürekli başkalarının onayına muhtaç hale getirir. “Yeterince iyi miyim?” sorusu, içten içe yankılanan bir kaygıya dönüşür.

Yetişkinlikte görülen birçok özgüven sorununun kökleri, çocuklukta atılmıştır. Sevilmek için mükemmel olmayı öğrenen çocuk, ilerleyen yıllarda hep beğenilmek, alkışlanmak, takdir edilmek ister. Oysa bu dışsal onaylar, içteki boşluğu doldurmaz. Çünkü gerçek güven, başkalarının sözlerinden değil, çocukken hissedilen o koşulsuz sevgiden beslenir. Sevgi eksikliğinin yerini hiçbir başarı, hiçbir takdir dolduramaz.

Toplum olarak çoğu zaman çocukların duygusal ihtiyaçlarını göz ardı ederiz. Karnesi iyi mi, terbiyeli mi, büyüklerine saygılı mı gibi ölçülerle ilgilenirken, onun iç dünyasını unuturuz. Oysa bir çocuğun yüreğini kazanmak, ona bin nasihat vermekten çok daha değerlidir. Sevgiyle büyüyen çocuk, hem güçlü bir birey olur hem de dünyaya merhametle yaklaşır.

Gerçek eğitim, kalbe dokunmakla başlar. Çocuğa sevgiyi hissettiren ebeveyn, aslında geleceğe umut eker. Çünkü sevgiyle büyüyen her çocuk, bir gün kendi çocuklarına da aynı sıcaklığı aktarır. Ve böylece, sevgi zinciri nesilden nesile uzanır. Dünyayı daha iyi bir yer haline getirmek istiyorsak, önce çocukların kalbine dokunmalıyız.